De kracht van het 'normale'

Hoe bijzonder is het eigenlijk, om als vrouw van 26 te ontdekken hoe mooi een normaal leven kan zijn✨

Al sinds ik een kind was, maak ik Pinterest-borden vol dromen. Beelden van de vrouw die ik ooit wilde worden:
de vrouw met perfect gekamde haren en gouden sieraden,
die elke dag puur en gezond eet,
die precies weet wanneer ze moet sporten en wanneer ze mag rusten,
en die met gemak heel de wereld verovert.

De vrouw die op haar twintigste een Tesla voor de deur heeft - niet omdat iemand die aan haar heet gegeven, maar omdat ze hem zelf gekocht heeft.
Die zakelijk succes aan zakelijk succes rijgt,
met elegantie, charisma en vriendinnen die altijd dichtbij zijn.
De vrouw die zich nooit alleen voelt,
die gehoord wordt, die reist, straalt, en er elke dag uitziet alsof ze net uit een tijdschrift is gestapt.

Dat beeld heb ik al sinds ik twaalf was.
En misschien had ik het ook nodig.

 
Omdat mijn leven zoals het was te chaotisch, te pijnlijk, te onzeker was.
Ik moest ergens in geloven.
Ik moest iets hebben om naartoe te dromen.

Maar nu, voor het eerst in mijn leven, begrijp ik iets nieuws.
Dat perfecte leven bestaat niet.

Niemand wordt elke dag wakker met een glimlach op z'n gezicht.
Niemand stapt moeiteloos een vergaderzaal in zonder spanning.
Niemand heeft altijd vers gewassen haar, perfecte nagels en moeiteloze zekerheid.
Steeds meer zie ik dat de echte schoonheid van het leven niet in perfectie zit,
maar in het gewone.

In de zon die door mijn autoruit valt terwijl ik weer eens ontzettend vroeg op de snelweg te vinden ben.
In de collega die vraagt hoe mijn weekend was, en écht luistert naar het antwoord.
In de angst om te ondernemen, en het lef om het tóch te doen.

In de groei van maand tot maand, zelfs als die groei me soms verwart.
In mijn vader die me zomaar belt om te zeggen dat hij trots op me is❤️

De schoonheid zit in het langzame, stille bouwen aan iets.
Zonder dat iemand het ziet of applaus geeft.
In elke dag opnieuw kiezen om op te komen dagen voor mezelf.
In het goed voor mezelf zorgen,

in het weigeren om terug te vallen in oude patronen.
Dat is wat leven in herstel voor mij betekent.

Niet een roze gekleurde wereld, maar mijn zwarte IKEA-bank met roze kussens erop.
Mijn glittervlaggetjes in de woonkamer, omdat ik elke dag wel iets te vieren heb, ook als het iets klein is.

En als iemand me vraagt waarom die vlaggetjes er hangen, dan is dit mijn antwoord:
omdat het een ongelooflijke luxe is om gewoon een mens te zijn. 🌷